Doelen, Family, Leven, MomLife

Wat een stilte, tijd voor een UPDATE!

In mei 2018 is mijn laatste blog online gekomen. Wat een gekkenhuis is daarna ontstaan! Hoog tijd dus voor een *korte* update en tijd om het blog weer nieuw leven in te blazen! 

Het is op het moment van schrijven begin mei 2019. Eind mei 2018 werd het steeds drukker met mijn werk, de kinderen en het afronden van alle werkzaamheden en verbouwingen in het nieuwe huis. In juni hebben we de opslagruimtes leeg gehaald en konden we eindelijk in ons huis gaan wonen. 

In die drukke periode kwamen we er ook achter dat er een gezinsuitbreiding aan zat te komen! Mijn (tijdelijke) werk heb ik afgerond in de weken daarna en tijdens de eerste weken van de zomervakantie begon ik me steeds beroerder te voelen. Uiteindelijk heb ik weken alleen maar op de bank kunnen liggen. Ik kan je zeggen, met de hitte van die weken was dat niet heel prettig!

Alle goede voornemens voor spullen uitzoeken en opruimen werden dus vooruit geschoven. De zomervakantie was voorbij voor ik er erg in had en ik belandde opnieuw in een ritme van kinderen verzorgen en naar school brengen, proberen dingen in het huishouden bij te houden en zorgen voor mijzelf. In december 2018 werd het lichamelijk steeds zwaarder en begon ik al uit te kijken naar februari, de maand dat onze dochter geboren zou worden. Het kenmerkende gevoel van tijd stak op dat moment zijn kop op: uitkijkend naar iets leuks en spannends lijkt ontzettend lang te duren, achteraf is de tijd voorbij gevlogen.

In die maanden waarin ik uit keek naar dat moment dat we onze dochter in onze armen konden houden, had ik zoveel plannen. Ik wilde lekker bloggen, ik wilde tijd spenderen aan een ander project en we hadden plannen om alles eens goed uit te zoeken en op te ruimen en ik dacht echt dat ik daar alle tijd en ruimte voor had. Boy was I wrong! Ik was blij dat ik voor het eten kon zorgen, de kinderen naar school kon brengen en halen en dat ik de dag zonder kleerscheuren kon doorkomen. 

Het herstel na de bevalling van onze dochter ging niet snel genoeg naar mijn zin, maar ik heb mezelf echt gedwongen om de rust te pakken die mijn lichaam en ik nodig hadden. 

En zo komt het dat het nu weer mei 2019 is. Het moment dat ik weer ruimte krijg in mijn hoofd om jullie weer een inkijkje in mijn leven te geven. Langzaam begint ons leven als gezin van 5 vorm te krijgen en komt er weer een beetje ritme. Vanaf nu ga ik weer meer dingen ondernemen voor mijzelf. Zo ga ik aan de gang met een heel gaaf en spannend project en hopelijk heb ik over een paar maanden weer een nieuwe baan. Van al deze ontwikkelingen, leuke en spannende dingen wil ik jullie middels dit blog weer deelgenoot maken en ook komt er weer andere leuke content op Spiek Mee. Heb je ideeën voor een blog, wensen voor een DIY project of heb je bijvoorbeeld vragen: laat het me weten! 

Ik hoop dat je me weer gaat en blijft volgen! Wees welkom en spiek lekker mee! 

Gezondheid, Leven, MomLife, WorkLife

My Nighttime Routine

Sinds een paar jaar probeer ik een ‘night time routine’ voor mijzelf te maken. Even een moment voor mijzelf, even rustig voorbereiden op het gaan slapen, mijn hoofd leegmaken. De ene dag ben ik langer met mijn routine bezig dan de andere dag, maar het is een fijne afsluiter. Wanneer ik een aantal stappen niet doe, merk ik dat ik slechter in slaap kom of slechter slaap.

Mijn routine ziet er ongeveer zo uit:

Mijn gezicht…

Of ik nou make – up op heb gehad of niet, ik maak mijn gezicht altijd even schoon met een reiniger en daarna smeer ik mijn gezicht in met een fijne nacht crème. Als ik dit een keer oversla is het niet erg, maar als ik dit een paar dagen niet doe merk ik dit aan mijn huid. Hoe ouder ik word, hoe droger de huid van mijn gezicht lijkt te worden. Als ik deze stap goed blijf doen, voel ik me daar een stuk prettiger door (ik had nooit gedacht dat ik dit ooit zou zeggen, maar het is echt zo haha).

Wanneer ik moet werken leg ik dan mijn kleding voor de volgende dag klaar, omdat ik altijd erg vroeg het bed uit moet en me dit tijd bespaart die ik ’s morgens liever nog even blijf liggen in mijn (warme en comfortabele) bed. Daarna ga ik zittend in mijn bed een aantal dingen doen .

Schrijven in mijn bijna-elke-dagboek

Ik heb sinds twee jaar een ‘bijna – elke – dagboek’ wat je kunt vergelijken met een dagboek. Ik heb voor mijzelf de verplichting van elke dag schrijven weggehaald en geloof het of niet, hierdoor schrijf ik een stuk regelmatiger. Soms zit mijn hoofd enorm vol met allerlei gedachten die ik even kwijt moet, een andere keer is het maar weinig wat ik op schrijf. Sla ik het schrijven over, dan merk ik dit ’s nachts: ik slaap onrustig, wordt vaak wakker en kan dan ook erg dromen. Wanneer ik geschreven heb, is dit een stuk minder.

Graditude Log

Ik schrijf in mijn graditude log twee dingen op waar ik die dag dankbaar voor was. Het helpt me om na te denken over dingen die wel leuk of goed gingen op een dag, of waar ik heel erg blij van werd. Dit helpt mij enorm met mijn doel om positiever in het leven te staan en dit meer uit te dragen. Soms ben ik heel dankbaar voor de 10 minuten die ik even op een stoel in de zon heb kunnen zitten, gewoon omdat ik daar dan even écht van genoten heb. Soms ben ik blij en dankbaar voor de dikke knuffel van mijn jongens.

My Life In Pixels

Ik heb een overzicht gemaakt van een jaar waarin ik per dag aan kan geven hoe ik me die dag voelde. Ik heb een aantal gevoelens een kleur gegeven en dan kleur ik een hokje (pixel) in met die kleur. Ik merk dat ik het vaak invul met twee kleuren tegelijk: bijv. ‘happy & productive’ of ‘stressed & bluh’. Ik vind het lastig om er dan één te kiezen, dus dan denk ik… gewoon twee! Het geeft me inzicht in hoe het gaat. Wanneer ik enkele dagen achter elkaar invul dat ik niet zo lekker in mijn vel zit, probeer ik te bedenken waar het door komt en wat ik nodig heb om dat te veranderen. Ook als ik meerdere dagen op een rij goed in mijn vel zat en bijvoorbeeld heel productief ben geweest, kijk ik waar het door komt en probeer ik dit vol te houden.

De dag van morgen voorbereiden

Mijn graditude log en mijn vel voor ‘my life in pixels’ heb ik in mijn agenda gestopt. Nadat ik deze twee dingen gedaan heb, blader ik door naar deze week. Ik kijk dan even wat ik nog wil doen deze week en wat er eventueel al gepland staat voor de dag erop. Ik probeer de laatste tijd verschillende technieken uit om mijn dagen productiever en effectiever te maken, waarbij ik rekening houdt met ontspanning. Dat laatste is iets dat mijn lichaam erg hard nodig heeft..

 

Lezen

De laatste weken probeer ik in plaats van mijn telefoon te gebruiken voor het slapen gaan, nog even te lezen. Afgelopen weken heb ik een boek gelezen waar ook opdrachten bij horen, deze heb ik ik ook op die momenten geprobeerd te maken. Binnenkort pak ik weer een echt ‘leesboek’ waar ik dan even lekker in kan lezen. Al is het 20 minuten, het ontspant me!

 

En SpiekMee, lukt jou dit elke avond?!

Nou nee. Ik ben en blijf een mens en soms ben ik zó moe dat ik stappen over sla. Achteraf heb ik hier vaak wel spijt van, want het heeft echt effect op mijn nachtrust. Als ik bijvoorbeeld het schrijven over sla, lig ik vaak nog lang na te denken over dingen die in mijn hoofd rondspoken of ik blijf er maar over piekeren. Doordat het mijn manier van ‘tot rust komen’ is, lijkt het alsof ik ook veel onrustiger slaap (lees: veel draaien en vaak wakker worden) als ik het oversla of het een beetje met de ‘franse slag’ doe. Ik blijf er elke keer weer van leren en ik voeg soms iets doe aan mijn nighttime routine. Niets veranderlijker dan de mens..

 

Wat doe jij ’s avonds voor je gaat slapen? Heb jij een vaste routine van dingen die je doet of juist helemaal niet? Wat werkt voor jou en heb je misschien tips voor mij? Laat het hieronder achter, dat vind ik erg leuk om te lezen!

 

Family, Leven, MomLife

De eerste maand in een nieuwe stad!

Toen wij in augustus besloten om te gaan verhuizen, leek de kerstvakantie nog heel ver weg. Toch lijkt het, zeker achteraf, ontzettend snel te zijn gegaan. Voor ik het wist waren de laatste werkmaand, werkweek en uiteindelijk mijn laatste werkdag een feit. Voor de kerst hebben we de meest belangrijke zaken al verhuisd naar onze tijdelijke stek en tussen kerst en oud en nieuw de laatste zaken.

 

herkomst: google

Veel sneller dan verwacht brak ook die ‘eerste – nieuwe- school- dag’ aan voor de kinderen. Voor de kerst had ik al een uitspraak gedaan naar de directrice van de school, over hoe het zou gaan na de vakantie. Waar Zoon #1 eerst enorm sceptisch was en eigenlijk niet wilde en Zoon#2 het huis nog net niet door stuiterde van de zin om naar school te gaan, sloeg dit op maandagmorgen compleet om. Vanaf het moment dat we het schoolplein opliepen gedroeg Zoon#1 zich enorm stoer en groot: ik ga naar een nieuwe klas. Zoon#2 klapte volledig dicht, stond heel verdrietig te huilen en brak hiermee ons ouder – hart. Een voordeel aan leerkracht zijn: je weet hoe het op zo’n dag gaat en dat het 9 van de 10 keer zo voorbij is en dat hij vrolijk uit school komt. Dit ging dus precies zoals ik aan de directrice had verteld: gevalletje law of attraction?!

’s Middags haalden we ze weer vrolijk uit school en op woensdag had Zoon#1 al gelijk een speelafspraak te pakken. Top natuurlijk! De eerste week was zo voorbij voor de kinderen, wat heel fijn was. Voor mij iets minder. Ik moest mijn draai zien te vinden in dit huis met allemaal spullen van iemand anders, twee extra huisgenoten (ok … 3 incl. de hond 😉 ) . Ik ben mijn ritme kwijt, mede doordat ik nog geen werk heb. Het is zoeken, maar zo fijn om het zo te kunnen oplossen!

In de tweede week had Zoon#2 een speeldate en blijkbaar hebben deze twee een klik met elkaar en spelen ze onwijs leuk samen. Langzaam begint door te dringen bij de kinderen dat dit niet ‘voor even’ is maar dat dit blijvend is. Toch merk ik aan ze dat ze hun draai goed beginnen te vinden. Het voordeel is dat ze dit huis al kenden, evenals die extra huisgenoten. Ik denk dat dit de overgang naar een nieuwe stad, school en huis iets gemakkelijker maakte.

Manlief begint zijn weg te zoeken in de stad, wil zelf uitzoeken waar hij heen moet en gaat er het liefst zonder navigatie naar toe. Overal waar we rijden is het ‘we zijn nu toch op die en die weg?’ & ‘deze weg gaat naar ….’.

Doordat alles langzaam zijn plek begon te krijgen, kregen we ruimte in ons hoofd én agenda om huizen te gaan bekijken. We wonen nu ergens tijdelijk en dat is heel fijn, maar een nieuw (koop)huis is toch de reden dat we naar de andere kant van het land zijn gegaan.

We hadden al meermalen leuke huizen gezien, maar helaas zijn die aan onze neus voorbij gegaan. Net als rondom onze oude woonplaats, begint het hier ook heel hard te gaan qua huizen. Na een nieuwe zoektocht op onder ander funda vonden we een aantal huizen die we de moeite waard vonden om te gaan bekijken. Op de dag dat we het definitieve (ver)koopcontract van ons ‘oude’ huis hebben ondertekend, gooide ik nogmaals een huis ‘in de groep’, dat al lange tijd in mijn hoofd zat. Om de een of andere reden hebben we steeds besloten om niet te gaan kijken, maar om het uit mijn hoofd te krijgen hebben we toch een afspraak gemaakt.

 

 

De volgende ochtend konden we al komen kijken en het huis heeft ons positief verrast. De week erop hebben we samen met onze aankoopmakelaar nog een keer gekeken en hebben we besloten om een bod te doen. Tot onze grote verbazing kregen wij aan het eind van de dag (na wat heen en weer -en) te horen dat het huis van ons was. Wow. Dat ging ineens héél erg hard. Terwijl dit blog online komt, is het bijna in kannen en kruiken. We hebben van alles uitgedacht met betrekking tot het nieuwe huis. Helaas moeten we nog ‘even’ wachten, maar ik denk dat het het wachten waard is!

Onze eerste maand in deze nieuwe stad is goed bevallen. Het is wennen en heel nieuw allemaal, maar langzaam maar zeker wordt dit ons nieuwe ‘normaal’ en kost alles minder energie. En het nieuwe huis? Dat geeft nieuwe energie!

 

 

 

 

Family, MomLife

Mom – life: de decembermaand (maar dan anders..)

Vanaf begin november begint het bij de kinderen te kriebelen: ze beginnen over Sinterklaas te praten, liedjes te zingen, vragen stellen over Sinterklaas of de Luisterpiet (hoort hij het als ik niet lief voor jou ben mama???). Op dat moment weet ik: ok.. het gaat beginnen! De decembermaand komt dichterbij. Er komen voorstukjes van Het Sinterklaasjournaal op tv, er komen reclames voorbij met Sint en Piet, een nieuwe Sinterklaasfilm waar reclame voor gemaakt.

(afbeelding: google)

Dit jaar viel Sint Maarten op een zaterdag wat betekende dat Sinterklaas niet op 12 november in het land kwam zoals vorig jaar, maar pas op 18 november. He bah, wat naar (hoor je het sarcasme?). De kinderen zaten er klaar voor en we hebben met plezier gekeken naar hoe Sint samen met zijn Pieten (en zijn andere helpers ….) aankwamen in Friesland. De (kartonnen) open haard werd opgezet en natuurlijk moesten we onze schoen zetten. Ze hebben er van genoten!

December, het is een drukke maar ook erg gezellige maand. Het ademt een en al sfeer (op die Pieten discussie na dan), maar toch voelt het deze maand anders dan de andere december maanden die hier aan vooraf zijn gegaan. Na de drukke weken voorafgaand aan Pakjesavond en het vertrek van Sint zet ik normaal een kerstboom in huis om die heerlijke Kerst – sfeer in huis te krijgen. Dit jaar niet: geen kerstboom, geen accessoires, geen frutsels en dingen. Ons leven staat de drie laatste weken van dit jaar in het teken van een operatie van Manlief, afronden op mijn werk, afscheidsfeestjes en verhuizen. Op een deur hangt een aftelkalender tot het moment dat we met elkaar de laatste nacht hier in ons eigen huis slapen. Elke dag wordt er een kruis gezet door de dag die is geweest en worden alle vakjes nog even na geteld. Ja het is echt nog X nachtjes slapen tot we gaan verhuizen.

 

Aftellen tot het laatste nachtje..

 

Als ouder wil je graag dat het goed gaat met je kinderen en kijk jij soms meer op tegen veranderingen dan dat zij doen. Zoon #2 heeft er ogenschijnlijk wel zin in. Het lijkt nog niet helemaal door te dringen dat hij, wanneer hij hier die laatste dag weg gaat, niet meer terug komt in dit huis of zijn school. Hij vraagt af en toe wat er en niet mee gaat naar onze tijdelijke woonplek en wat naar de opslag gaat. Zoon #1 heeft er iets meer moeite mee, hij is natuurlijk ook iets ouder. Hij beseft dat hij zijn vertrouwde huis, straat, school, klas en en vriendjes achter moet laten. Gisteravond vroeg hij me weer over zijn spullen: mag dit wel mee en dat ook? Ja maar, als we gaan verhuizen, waar gaat dit dan heen? Voor de zoveelste keer legde ik rustig uit hoe de komende tijd eruit gaat zien en geef geduldig antwoord op zijn vragen. Als het voor mij al spannend is, terwijl ik het kan bevatten, hoe moet het voor hem dan wel niet zijn?

Bij zoon #1 is het ook te merken aan zijn gedrag. Hij heeft thuis meer boze buien, huilt sneller en is moe. Iets wat ‘normaal’ in december zo vlak voor de kerstvakantie altijd wel gebeurd, maar het is anders. ’s Avonds komt hij wat vaker zijn bed uit en dan wil hij nog wat vragen of knuffelen. Ik zie aan zijn gezicht en in zijn ogen dat zijn hoofd overuren draait. We verhuizen tijdelijk naar een zeer bekende plek, dus hopelijk is het een beetje een zachte landing. Daar staat wél een kerstboom, hangt hun eigen kerstverlichting op hun kamertjes al klaar (verrassing!) en al hun speelgoed, knuffels en kleding gaat mee. De dagen die daarop volgen zullen in het teken staan van alle spulletjes een plekje geven, genieten en samen zijn met familie.

 

(afbeelding: Pinterest)

 

Deze maand, waarin ik zelf ook dingen moet afronden en afsluiten waar ik om geef, merk ik dat ik er meer dan ooit voor mijn gezin moet en wil zijn. Een ieder van ons heeft zijn gedachten over het verlaten van dit huis, het afsluiten, het hele avontuur, het verhuizen. Ik moet er zijn voor vragen, voor een knuffel, voor die schouder om op te huilen als het teveel wordt. Onze kinderen volgen ons deze weg in, onze toekomst tegemoet. Tijd voor nieuwe plannen, nieuwe dromen, een nieuw leven.

December 2017. Gewoon een maand, gewoon december. Maar dan net even anders.

Family, Leven, MomLife, Positive Thinking

Tijd voor mij

Soms heb je dan van die dagen (weken … maanden..) dat het leven grotendeels om anderen draait en even (iets) minder om jou. Het begint ’s morgens al met het wakker maken van de kinderen, zorgen dat ze allemaal netjes aangekleed en al aan de ontbijttafel zitten. Het ontbijt staat nog niet eens voor ze klaar of je bent eigenlijk al helemaal buiten adem.

Terwijl je de kinderen hun ontbijt voor zet, maak je je eigen ontbijt, de lunch voor de kinderen en ook je eigen lunch: het is een werkdag vandaag! Dat betekent dus haasten zometeen om de kinderen op de opvang te brengen en dan maar hopen dat de files op weg naar het werk meevallen. De file valt gelukkig mee en je komt weer iets rustiger aan op je werk. Op je bureau ligt een stapel met werk op je te wachten, de inbox van je mail loopt nog nét niet over en het lampje van de voicemail knippert ongeduldig… Aan het eind van de dag begint het spitsuur (uren?):je rijdt naar de opvang, haalt de kinderen op en thuis vlug het avondeten op tafel toveren. Daarna de kinderen douchen, tandenpoetsen, pyjama aan en slapen!

Hoewel je zou willen, kun je daarna nog niet op de bank ploffen met een kop thee en een goed boek. Er staat nog een volle mand was op je te wachten, de keuken is nog een rommel van het koken en je ziet overal troep (hoe kan dat toch? We zijn amper thuis geweest vandaag!). Eerst dat allemaal opruimen en hopen dat je nog tijd hebt om éven iets voor jezelf te doen vanavond.

Tijd voor jezelf. Me – Time zoals ik het altijd noem. Tijd om even bij te komen, om even geen ‘moeder van, partner van, werkneemster of verpleegster’ te zijn. Het is altijd zoeken naar een balans, soms is die er en kan ik de tijd vinden om even te ontspannen met een boek, naar de kapper te gaan of om af te spreken met die ene vriendin.

In mijn doelen voor 2017 heb ik ook gedacht aan tijd voor mijzelf. Zo heb ik bezoeken aan musea het hele jaar ingepland, ik wil een aantal keren (zij het alleen ) naar de bioscoop, ik wil een minimum aantal boeken lezen en een aantal musicals bezoeken. Nou hoor ik je bijna denken, hoezo plan je dat? Dat doe je toch gewoon??  Ik dus niet. Ik zet ‘me – time’ al heel snel aan de kant om iets voor mijn kinderen te kunnen doen of voor manlief. Dan denk ik: oh binnenkort heb doe ik dat dan wel.

Doordat ik het in mijn agenda vooraf al gepland heb, wordt ik er regelmatig mee geconfronteerd en dus doe ik het ook veel vaker. Daarbij heb ik ook aan manlief gezegd dat hij me er van moet weerhouden als ik het om wat voor reden dan ook wil uitstellen. Natuurlijk gaat dit niet altijd goed. Zo stel ik mijn laatste museumbezoek ondertussen al een maand uit, omdat een tripje naar familie er ‘even’ tussendoor kwam. Mijn man herinnerde me hier onlangs aan: plan nog even een dag extra opvang voor de jongens dan kun jij de komende weken ook nog een keer iets voor jezelf doen. Dit moet ik dus ook maar even gaan plannen, anders gaat het er niet van komen. En echt: dat uurtje alleen boodschappen doen, dat bedoel ik dus niet he!

Ga naar een museum, ga naar de film, neem een (e-)book mee en stap in de trein naar het strand en ga daar lekker bij een tentje even heerlijk lezen. Volg een workshop en plan een beauty – behandeling: als jij er maar gelukkig van wordt en weer helemaal zen wordt!

 

Tijd voor jezelf, het is zo belangrijk. Hoe kun je goed voor anderen zorgen, wanneer je niet goed voor jezelf zorgt? Laat je kind(eren) maar achter bij je partner of een keer een extra dagje op de opvang: je zult zien dat jij na een dag me – time weer helemaal opgeladen bent en de drukte van alle dag weer helemaal aan kunt. En echt: er wordt goed voor ze gezorgd en over het algemeen vinden ze het jammer dat je thuis komt / ze op haalt bij de opvang of oppas (tenminste: dat is bij die van mij zo!).

Voor elke moeder, vrouw, partner van, … (vul zelf maar in) …: neem tijd voor jezelf, plan het en geniet van hetgeen je gaat doen. Even helemaal aandacht voor jou!

 

Family, Leven, MomLife

MomLife: ziek zijn

De afgelopen jaren hebben wij onze portie ‘kinderen die ziek zijn’ wel gehad. Zoon #2 heeft de eerste twee jaar van zijn leven grotendeels ziek doorgebracht. Elke week op een vaste dag werd hij ziek en het consultatiebureau, de huisarts en uiteindelijk de kinderarts gaven niet thuis. Zo frustrerend!

Gelukkig kwamen we er (nadat we een onderzoek geëist hebben) achter dat hij écht ziek was en waar het door kwam. Nu gaat het wat dat betreft echt een stuk beter.. Maar serieus, hoe vervelend is het als je kind ziek is??

Sinds hij zo ziek is geweest zit er een soort angst in mijn lichaam. Ik schiet volledig in de stress als één van de kinderen ziek lijkt te worden. Een aantal weken geleden begon het met zoon #1 die niet wilde eten van zijn favoriete maaltijd en zondag bleek uiteindelijk dat hij een buikvirus te pakken had. Ik hoopte nog dat het de rest van ons gezin zou overslaan, maar niets was minder waar. Ik begon zondagavond, zoon #1 ging maandag nog even door, ’s avonds begon manlief   en dinsdag aan het eind van de dag begon zoon #2.
Woensdag waren we alle vier ziek thuis: een unicum. Ik merkte al snel dat zoon #2 echt flink ziek was en het heftiger te pakken had dan wij. ’s Avonds wilde hij gelukkig weer eten dus we dachten dat hij er doorheen zou zijn.

Boy were we wrong!

 

 

Een zielig, klein en futloos vogeltje zat op de bank. Niks bleef binnen en uiteindelijk ’s middags bij de huisarts beland. Deze oordeelde dat hij een gemeen buikvirus heeft en dat het hem erger te pakken had dan de rest van het gezin. Dat was wel duidelijk ja!

Werkende ouders onder jullie weten het probleem waar je tegenaan kunt lopen wanneer je kind(eren) ziek is (zijn): opvang. In de baby- en peutertijd mag je ze niet ‘gewoon’ naar het kinderdagverblijf brengen, want ze kunnen anderen kinderen besmetten / aansteken. En ziek naar school, wordt ook niet echt gewaardeerd. Logisch, maar soms wel lastig. Wanneer je kind een keer ziek is, kun je een dag vrij nemen of bijv. een dag zorgverlof opnemen. Maar is je kind regelmatig ziek, zoals bij ons het geval was lange tijd, dan begint je baas toch echt wel te klagen kan ik zeggen.

We probeerden het om – en – om te doen: de ene keer manlief thuis, de andere keer ik. Toen de frequentie letterlijk om de week werd, begonnen onze werkgevers wel wat te protesteren. Begrijpelijk. Maar hoe los je dat op?!?! In ons geval hebben wij geen groot sociaal vangnet in de buurt. Mijn schoonouders werkten beiden en mijn familie woont helaas niet om de hoek. Uit pure frustratie en wanhoop zijn we enkele malen met de zieke (lees: spugende) kinderen naar mijn familie gereden de avond voor ik moest werken, zodat ze bij opa en oma konden zijn en wij konden werken. Een rit van zo’n 1,5u heen en natuurlijk ook weer terug. Waardeloos. Maar he, je moet wat!

De opmerkingen op mijn werk destijds waren niet van de lucht: “paracetamolletje er in en gewoon naar de opvang, merken ze niks van” of “laat gewoon iemand oppassen!”. Stoom kwam dan uit mijn oren, hóe kun je dat zeggen dacht ik dan. Het zijn ten slotte onze kinderen. Wij moeten dus voor ze zorgen.

Groen als ik me voelde, durfde ik er niks van te zeggen tot ik me uiteindelijk zo rot voelde dat ik inderdaad mijn kind met een zetpil naar de opvang had gebracht en dat toen de opmerking van een collega kwam ( ‘ja dat deed ik ook wel eens hoor, gaan ze niet dood van’). Kwaad heb ik mijn spullen heb gepakt en heb gezegd: dit voelt niet goed. Mijn kind is ziek en heeft mij nodig. Ik ga hem ophalen.

Hoewel ik zeer verbaasde en ook een aantal verontwaardigde blikken kreeg, ben ik nog altijd blij dat ik dat gedaan heb. Werk is maar werk, mijn kinderen hebben me nodig wanneer ze ziek zijn. Is het gemakkelijk? Nee. Zoek ik daardoor niet meer naar ‘andere oplossingen’? Zeker nog wel, maar wat niet lukt, lukt niet. Ik kan me niet in onmogelijke bochten wringen…

Zieke kinderen, het is waardeloos. Voor hen nog het meest, voor mij als ouder is het onpraktisch en vervelend, maar zij lijden het meest. Zoeken naar een balans, zoeken naar oplossingen en tegen (on)mogelijkheden aanlopen. Ik kon gelukkig snel weer aan het werk en terwijl zoonlief nog ziek was, werd er voor manlief voor hem gezorgd omdat deze zelf nog ziek was. Dit keer is het allemaal ‘op zijn plek gevallen’. Zieke kinderen, wat geeft het elke keer weer een hoop (kop)zorgen. En wat een opluchting als ze weer streken krijgen!

 

Family, MomLife

Momlife: Moederdag

Elk jaar kort voor de meivakantie begint het al. “Mama… we zijn op school iets aan het maken voor jou! Je mag de klas niet meer in!”.

Op dat moment weet je: Moederdag komt er weer aan.

Dit jaar was net als alle jaren. De kinderen begonnen er al weer vaak over. Op de kalender moest geschreven worden wanneer het moederdag was, dan konden ze aftellen. Papa werd geraadpleegd: we moeten ontbijt maken voor mama! Al snel bedachten ze allerlei lekkere dingen, maar toen ineens bedacht zoon nr.1 dat mama veel van die dingen niet mag eten! Dat was even een domper…

Na een paar minuten teleurstelling en nadenken zei zoon nr. 2: “Maar mama mag wel ei! En thee.. en nootjes. En en …. yoghurt!”.

Op ‘the night before’ appte ik mijn man nog even wat ideeën voor mijn ontbijt en vroeg of ik hem de volgende ochtend moest wakker maken of zo. Het is niet dat het hem niet interesseert of dat hij zo’n sufferd is, maar hij dénkt er gewoon niet aan. Het is serieus geen onwil en ik neem het hem dan ook niet meer kwalijk.

 

 

De nacht kwam en ging en om 7u hoorde ik jongens naar beneden gaan. Ik viel weer in slaap en schrok een uurtje later wakker toen zoon nr. 1 de deur naar de gang redelijk subtiel (ahum…) open deed en hardop zei: ‘ooohhh hoe lang duurt het nog voor we ontbijt kunnen maken voor mama?!’ Heb manlief toen toch maar even aangestoten..

Hoe geweldig als je ze in de keuken dan hoort rommelen. En dan ook nog ‘ssst mama slaapt!’.  Nou nee schatten mama sliep al lang niet meer. Op afstand meegenietend van alles wat zich beneden in de keuken afspeelde.

Voeten op de krakende trap, sluipen op de overloop en daar kwamen ze de slaapkamer in met z’n drietjes. Twee prachtige kado’s, dikke knuffels en een theeblad met mijn ontbijt.

En dat is dan toch ook het allerbelangrijkste. Mijn twee kleine kerels die met glimmende ogen van trots bij me op bed klimmen en me overladen met hun liefde. Mijn moederdag was er toen één om nooit te vergeten.

Oh en manlief.. manlief heeft me verrast! Een prachtige kaart werd bezorgd die middag met de meest lieve tekst uit de grond van zijn hart. Nope, die dag kon niet meer stuk!