Geen categorie

Quote of the month: Januari 2018

 

 

De afgelopen maanden ben ik bezig geweest met het afronden van mijn leven aan de andere kant van het land. We besloten in de zomer om ons huis te verkopen en ons geluk te gaan beproeven zo’n 115 km verderop. Dit betekende dat de kinderen afscheid moesten gaan nemen van hun school en de opvang, maar ook van hun vriendjes in de straat. Ik moest op mijn beurt afscheid nemen van mijn werk (waar ik ook nog eens nét een contract had gekregen …) en ook van het huis wat ik een aantal jaren echt als ONS huis had gezien. In deze drukke periode leerden wij allemaal hoe het voelt om iets leuk te vinden maar tegelijk ook jammer en helemaal niet leuk (en passent leerde ik hierdoor een nieuw woord: ambivalent).

En nu is hier het nieuwe jaar. 2018. We starten in een nieuwe stad (voor de meesten van ons althans), moeten op zoek naar nieuw werk en de jongens gaan naar een nieuwe school. We moeten alles weer opbouwen.

Gisteravond hadden Manlief en ik even de mogelijkheid om samen door de wijk te lopen waar we nu (tijdelijk) wonen. We realiseerden ons dat we vooruit willen kijken naar de toekomst. Dat we uitkijken naar het voorjaar, om alles te zien groeien zoals wij ook zullen groeien in ons leven hier. Het achterlaten van alles wat bekend was, wat vertrouwd voelde en waar we het echt niet slecht hadden doet ergens pijn en geeft een gevoel van weemoed. Maar er is ook een andere kant van de munt: we gaan met elkaar dit avontuur aan, we gaan hier opnieuw beginnen. Een nieuw hoofdstuk in het boek dat ‘ons leven’  heet. En dat is eigenlijk ook heel mooi!

 

 

Geen categorie

Terugblik op 2017 en vooruit kijken naar 2018

(illustratie via google)

Het is al weer eind december 2017. Wat is dit jaar voorbij gevlogen! Als de dag van gisteren weet ik nog dat ik een jaar geleden bedacht: in 2017 ga ik het anders doen! Ik bedacht doelen voor mijzelf, dingen die ík belangrijk vond om te doen of te bereiken. Doelen: het valt of staat met of je er achter staat. Alleen als jij er echt voor gaat, zul je je doel bereiken. Een ander zal het niet voor je doen.

In 2017 had ik een lijst van 14 doelen. Niet alles is (helemaal) behaald, maar toch een flink aantal wel en daar ben ik blij mee.  Ik heb een baan met een (jaar) contract gevonden, ik heb 8 boeken gelezen, ben 4 keer naar de bioscoop geweest, heb een klassiek concert bezocht en ik heb 5 musea bezocht. Er stonden zowel persoonlijke als ‘gedeelde’ doelen op. Deze ‘gedeelde’ doelen waren doelen die ik samen met Manlief deel bijvoorbeeld.

Het ging het niet om om álle doelen te halen: het ging er mij om dat ik bewust bezig wilde zijn. Bewust tijd voor mijzelf maken en nemen, nadenken over wat ik nou eigenlijk wil doen in zo’n jaar. Door mijn doelen te verwerken in mijn Passion Planner en er wekelijks te betrekken bij mijn planning heb ik lange tijd veel aandacht besteed aan mijn doelen. Door alle plannen rondom het verhuizen is het na de zomer wat in het slop geraakt. Tijd dus om heb weer op te pakken!

Voor 2018 heb ik opnieuw doelen voor mijzelf opgesteld. Het zijn er meer dan vorig jaar (wow, nóg meer…. haha), maar zeker haalbaar. Ik heb ze nu voor het hele jaar beschreven. In mijn ‘plan met mij’ – blog van begin januari zal ik een aantal van die doelen bewust gaan plannen voor de eerste week, maand en drie maanden van het jaar. Mijn grootste doelen voor mij dit jaar:

  • Een huis kopen wat voldoet aan onze wensen / eisen
  • Mijn energieniveau verhogen  (dit vat een aantal van mijn doelen samen)
  • Een nieuwe baan vinden

Er zit nog een groot doel bij, maar hierover wil ik voorlopig nog niets over kwijt 😉 Dat volgt wellicht over enkele maanden.

Hoe is jullie jaren geweest? Heb je doelen gesteld voor 2017 en er bewust mee gewerkt? Of waren het voornemens waar uiteindelijk weinig of niks mee gedaan is?

Voor 2018: durf doelen op te stellen en hou jezelf er aan! Het is het zo waard!

 

(illustratie via google)

 

 

 

Doelen, Geen categorie, Positive Thinking

Quote of the month of July 2017

 

Al op de basisschool wordt er aan je gevraagd: wat wil je worden als je later groot bent? Schijnbaar is het nodig dat je vanaf de middelbare school je pad voor de toekomst al volledig hebt uitgestippeld. Ik zelf riep al jaren dat ik juf wilde worden, dus daar zette ik op in. De Havo en daarna naar de PABO en dan de rest van mijn leven voor de klas! Groep 8 zou het zijn, wow dat wilde ik!

Na de CITO toets kwam de schok: ik zou de HAVO niet aan kunnen en de school waar ik me in eerste instantie voor had aangemeld wilde dat ik nog een extra toets deed. Na die toets wilden ze mij geen kans geven op hun school en moest ik mijn pad voor de toekomst al gaan wijzigen. Ik ging naar een andere school, startte op een lager niveau en deed wat ik moest doen. Na de kerstvakantie mocht ik dan toch naar de Havo.  Twee jaar lang ging dit prima, maar in het derde jaar ging ik onderuit. Ik voelde me niet op mijn plek op deze school en ook niet in mijn klas. Hoewel de wiskundedocent me de laatste toets meermalen liet maken, bleef ik toch op 0,1 punt zitten. Gefrustreerd fietste ik naar huis en schreeuwde ik tegen mijn ouders dat ik er klaar mee was: ik wilde naar de Mavo en een andere school. ‘Prima. Ga maar regelen’ was de reactie van mijn ouders.

Dat was MIJN keuze. Ik wilde dat en ik deed het niet omdat iemand anders dat wilde. Dus ik ging op zoek naar en vond een andere school en vond er mijn draai. Door mijn keuze om naar een lager niveau te gaan, moest ik een omweg maken via de SPW (opleiding voor sociaal pedagogisch werker) naar de Pabo. Dat was mijn keuze en die voelde op dat moment goed, ondanks dat ik tijdens een economie les een keer dacht: ‘wow ik wil volgens mij totaal iets anders gaan doen’. Deze gedachte had ik weggestopt. Ik wilde toch gewoon juf worden? Iedereen vond dat zo bij mij passen, dat zou dan toch wel zo zijn?

 

Dus ik ging naar de Pabo, switchte twee keer van hogeschool en haalde vol trots mijn diploma op. Niet veel later had ik mijn eerste baan als juf te pakken. Bij de kleuters in groep 1/2 wel te verstaan: die groep 8 had ik al lang in de ijskast gezet: niet mijn ding. Na een aantal jaren voor de klas werd het me teveel en ik kwam 10 maanden thuis te zitten. Waardeloos voelde ik me. Ik raakte al in paniek als ik het logo van de school zag waar ik werkte. Ik krabbelde op en maakte een keus: ik moest niet zo zeuren. Dit was wat ik altijd wilde, ik moest gewoon doorbijten. Alles waar ik me aan stoorde ‘dat hoort er gewoon bij, niemand heeft het altijd 100% naar zijn zin op het werk’. Ik koos voor wat ik kende en stopte het gevoel van ‘ik doe niet wat ik echt wil’ heel ver weg in een klein doosje en gooide er een zware deken overheen.  Ik had ondertussen twee kinderen, een nieuw koophuis en stond voor de keuze voor wat ik wilde voor het volgende schooljaar. Ik koos voor een nieuwe school, nieuwe collega’s en nieuwe kansen. Twee en half jaar werkte ik me een slag in de rondte tot heel sneaky het ver weg gestopte gevoel weer uit zijn doosje kwam gekropen. Ik moest iets anders, dus ik verschoof van de kleuters naar de middenbouw ‘want dat is eigenlijk wat ik altijd wel wilde toch?’.  Ik werd in die periode door een soort coach begeleidt op persoonlijk vlak. Ik wilde uitzoeken wie ik was, wat ik wilde. Ik startte met een opleiding omdat ik iets anders wilde gaan doen. Ik werkte 4 dagen, deed een opleiding ernaast en oh ja, ik had ook nog een man, een gezin en een huishouden. Een sociaal leven not so much.

Dit hield ik een paar maanden vol tot ik na een drukke dag ’s avonds huilend op de bank zat en letterlijk zei: ‘IK WIL DIT NIET MEER!’

 

Op dat moment besloot ik om mijn baan op te zeggen en op zoek te gaan naar datgene dat ik zelf écht graag wilde. Ik stopte met de opleiding waar ik aan begonnen was en schreef me in voor een nieuwe opleiding. De dag na mijn laatste werkdag zat ik weer in schoolbanken. Man, wat voelde dat goed!

Ik heb mijn leven daarmee volledig overhoop gegooid. Ik had een vaste baan, die gaf ik op en ik had niks meer behalve een enorme motivatie om deze keuze tot een goed einde te brengen. De periode van zo’n 1,5 jaar daarop volgend ging door diepe dalen en over hoge bergen. Er zijn momenten geweest dat ik huilend in bed lag en me af vroeg of ik wel de juiste keuze had gemaakt en er waren momenten dat ik zó blij was met mijn gemaakte keus om deze weg te gaan volgen. Zo’n 9 maanden geleden (ongeveer zo’n 10 maanden nadat ik gestopt was met werken en gestart met mijn opleiding) viel er een puzzelstukje: iemand benaderde me voor een (tijdelijke) werkplek. In de maanden die daarop volgden vielen er steeds meer puzzelstukjes en vielen ze langzaam op hun plek. En onlangs viel het allerlaatste puzzelstukje op zijn plek en is het plaatje compleet: een nieuwe baan waar ik me ontzettend op mijn plek voel.

 

Was mijn keuze eng? Zeker wel. Waren er momenten dat ik dacht: waar ben ik aan begonnen?! Oh zeker, meer dan een paar keer! Heb ik er spijt van dat ik het heb gedaan? Absoluut niet! Ik ben super blij dat ik het gewoon ben gaan doen, omdat het oude werk / wijze van leven niet goed meer voelde. Ik heb mijn hart gevolgd en dat ik vele malen beter dan denken ‘had ik maar …..’. Volg je hart, doe waar jij je goed bij voelt hoe eng het ook is!

Geen categorie, Leven, Positive Thinking

De kracht van een lach

Wanneer ik lopend of fietsend door mijn woonplaats ga, kom ik onderweg vele mensen tegen. Het is een grote verscheidenheid aan mensen die me veelal laat glimlachen. Ik zie mensen die druk met elkaar in gesprek zijn, mensen die in zichzelf gekeerd zijn en niet opletten wat er om hen heen gebeurd. Maar er zijn ook mensen die ook een beetje oog hebben voor de wereld om hen heen. Ik vraag me dan wel eens af: kijk jij ook naar de andere mensen om ons heen zoals ik dat doe?

Wanneer ik iemand tegen kom, kun je in hun ogen soms zien wat er in hen om gaat of in ieder geval een glimp opvangen van hoe zij zich voelen. Wanneer iemand zich ogenschijnlijk niet fijn voelt, heb je dan wel eens iemand een glimlach ‘gegeven’? Gewoon even een kleine lach, een bemoediging voor de dag. Een klein momentje van contact, ik zie jou!

Ik blijf me verbazen over de reactie van mensen tegen wie ik glimlach of kort knik. Soms lijk ik verwarring te zien (huh, ken ik haar?), verbazing of zelfs wantrouwen (waarom lacht ze naar mij?!). Over het algemeen krijg ik een lach of knikje terug, maar daar doe ik het niet voor. Het gaat me er om dat ik mensen op dat moment echt even zie in plaats van dat ik op mijn smartphone staar of net doe alsof ik alleen op de wereld ben.

In mijn werk als leerkracht zag ik elke dag wat het met een kind doet wanneer je even, al is het maar kort, de tijd neemt om het kind echt te zien. Iedere morgen bij binnenkomst kreeg elke leerling een hand van me, maakte ik even oogcontact, glimlachte ik en zei ik iets persoonlijks tegen ze. Even contact, een momentje van: ik zie jou! Ga maar eens na wat het met je doet wanneer je het lijkt of niemand je écht ziet en hoe het zou zijn als iemand je elke dag echt zou zien en contact met je zou maken.

Daarom kijk ik om me heen, zie ik mensen, glimlach ik naar ze. Als ik met mijn glimlach de dag van één persoon wat mooier kan maken, dan is mijn dag geslaagd. Een glimlach is gratis en als bonus voel jij je ook lekkerder wanneer je een glimlach op je gezicht hebt (je schijnt positief te denken als je lacht!). Mijn ‘boodschap’ voor jou: kijk om je heen, heb oog voor je medemens ongeacht kleur, geslacht of culturele achtergrond. Laat iemand merken dat je hem of haar ziet: LACH!

 

Geen categorie

Spiek mee

Zittend aan onze tafel met mijn laptop voor me, zie ik links van me een raam. Er loopt er iemand voorbij en als ik kijk, kruisen onze blikken elkaar vluchtig. De persoon kijkt snel weg. Beschaamd? Betrapt omdat zijn blik door het raam mijn leven in keek? Of juist nieuwsgierig en verwonderd?

We kennen het allemaal, we doen het allemaal. Lopend door de straten langs huizen met grote of kleine ramen, je kunt het bijna niet tegenhouden: je spiekt eventjes naar binnen. Eén moment maak je deel uit van de situatie achter het raam. De ruzie, het knuffelen, het samen zijn of juist de eenzaamheid.

En nu sta je voor mijn raam. Het raam waar geen gordijn voor hangt, waar je glashelder naar binnen kunt kijken. Welkom bij mijn raam. Welkom bij mijn mooie momenten, mijn mindere momenten, mijn lelijke momenten. Het lachen, het huilen, de serieuze gesprekken. Welkom bij alle gekheid, alle creativiteit en alles wat er gaande is.

Welkom in mijn leven.

Spiek je mee?