Doelen, Leven, Positive Thinking, WorkLife

Worklife: Een andere weg in slaan

In het schooljaar 2014/2015 werkte ik als kleuterleerkracht op een basisschool aan de rand van een grote stad. Het jaar ervoor was ik op deze school begonnen en ik had een lieve duo waar ik goed mee overweg kon. Toch merkte ik dat er iedere keer iets meer begon te knagen, er was ‘iets’ en dat voelde steeds minder goed. Elke week ging ik met een stukje minder plezier naar mijn werk tot ik zelfs buikpijn kreeg als ik de auto instapte ’s morgens wat weer stopte als ik ’s middags weer terug naar huis reed.

Langzaam drong het tot me door dat ik iets moest veranderen. In eerste instantie dacht ik de oplossing te hebben gevonden in het werken in een andere groep. Waar ik eerder altijd had geroepen dat ik in de midden- en bovenbouw wilde werken, kwam ik toch terecht blij de kleutergroepen en hier had ik een aantal jaren gewerkt. Ik dacht dat een overstap naar een bouw waar ik ‘vroeger’  zo graag wilde werken de oplossing zou zijn.

Toen het moment kwam om de nieuwe formatie te gaan maken, gaf ik aan naar de middenbouw te willen en ik kwam hier na de zomer ook terecht. Met twee super lieve collega’s heb ik samen kunnen werken in twee groepen en dit voelde de eerste weken echt heel goed. Tót het moment kwam dat ik een ontzettend drukke dag had en de groep waarin ik werkte heel erg onrustig was. Alles kostte me zoveel energie dat ik ’s avonds thuis compleet instortte. Huilend zat ik op de bank en vertelde ik Manlief dat ik dit écht niet meer wilde doen. Ik kón het niet meer, alles kwam er die avond uit.

Na een gesprek van een aantal uren heb ik de knoop door gehakt en heb ik mijn ontslagbrief geschreven. Dit wilde ik eerst persoonlijk vertellen aan de directeur, waarna ik de brief heb opgestuurd naar het bestuur. De directeur was verbaasd over de timing, maar niet verbaasd dat ik het vertelde: we hadden het er al eens eerder over gehad en ik was al eens begonnen met een opleiding naast mijn werk.

Toch voelde dit keer anders. Begin oktober maakte ik de beslissing en ik zou met de kerstvakantie stoppen. Een mooi moment in het schooljaar om te stoppen en dat voelde heel erg goed. Vanaf het moment dat ik de keuze heb gemaakt, viel er een enorme last van mijn schouders af! De beste keuze die ik op dat moment kon maken. Toch was er een bepaalde druk om iets nieuws te gaan doen. Ik ben niet het type dat graag stil zit en niks doet en dus ging ik op zoek naar een opleiding die me in een andere richting kon brengen. Een PABO – diploma geeft wel aan dat je HBO niveau hebt, maar ze nemen je er niet echt serieus mee is mij opgevallen. Ik heb talloze websites bezocht, testen ingevuld en uiteindelijk vond ik een opleiding waar ik bij dacht dat het bij me zou passen en samen met Manlief ben ik naar de open avond gegaan. Na die avond was ik om en besloot ik me in te schrijven.

Toen ik op ongeveer een 3e van mijn opleiding zat, kreeg ik via LinkedIn een bericht van een recruiter of ik geïnteresseerd was in een tijdelijke functie bij een stichting voor basisscholen. Ik had ondertussen op verschillende plekken werkervaring op gedaan en gemerkt dat ik het onderwijs miste. Ik vond het een mooie tussen – oplossing: niet meer voor de klas, wel de connectie met het onderwijs houden. Ik ben het gesprek aan gegaan en kon aan de slag bij deze stichting. Met veel plezier heb ik hier gewerkt en ik kreeg zelfs een contract (helaas moest ik dit door de verhuizing opzeggen).

Een ander pad in slaan in je werkende leven, ik kan het iedereen aanraden die het gevoel heeft vast te lopen of wie er gewoon echt schoon genoeg van heeft. Waar we vroeger allemaal dachten dat je jaren en jaren ergens moest werken, het liefst tot je pensioen, merk ik nu dat er sneller van baan gewisseld wordt. Persoonlijk ben ik van mening dat dit geen slechte ontwikkeling is. Jaren op hetzelfde plekje blijven hangen brengt je vaak niet veel verder. Ik zeg bewust ‘vaak’ want er zijn vast mensen die wel binnen hun organisatie verder komen!

Maar je moet het ook willen. Wanneer je een relatie aan gaat, doe je dat met de beste intenties. Zo ook bij een baan. Je wílt ergens werken. Soms kom je echter na een tijdje tot de conclusie dat de ‘relatie’ niet meer werkt en dan stop je er mee. Zo ook bij een baan, maar dat wordt dan weer gezien als ‘job hoppen’. Vreemd gedachtengang lijkt me.

In mijn geval was het in slaan van een andere weg de beste keuze die ik op dat moment kon maken. Ik nam afstand van mijn baan als leerkracht, liet me omscholen en ontdekte dat ik HR – werk ontzettend leuk vond. Ik leerde nieuwe mensen kennen, een nieuwe baan en ik ontdekte weer dat ik er mag zijn. Dat ik met mijn werk een verschil kon maken. Ik voelde me weer meer waard.

Met enige zekerheid kan ik zeggen dat ik er een leuker persoon door ben geworden, in ieder geval een betere partner voor Manlief en een betere moeder voor de kids. Makkelijk was het zeer zeker niet. Het was doorpakken en volhouden, maar ik ben er gekomen. Ik wílde verandering en ik zorgde ervoor dat het er kwam. Ik heb echt wel een paar keer gedacht ‘ik stop er mee!’ als ik er even doorheen zat, maar als ik bedacht waarom ik dit wilde doen dan kreeg ik weer energie om door te gaan. Mijn doorzetten heeft me gebracht waar ik nu sta. In mijn werk maar ook voor mij persoonlijk. Als je verandering wilt, zul je er iets voor moeten doen. Iemand anders kan en zal het niet voor je doen, je moet het echt zelf doen.

Als je echt wil en je gaat er ook voor, dan zul je de verandering bereiken waar je naar zoekt!

 

foto via google

 

Heb jij wel eens gedacht om iets compleets anders te gaan doen qua werk of twijfel je wel eens of je in het verleden de juiste keus gemaakt hebt met betrekking tot opleiding en werk? Laat het achter bij de reacties, er zijn vast meer mensen die het herkennen!

 

Heb je naar aanleiding van mijn blog vragen, dan kun je die natuurlijk altijd stellen in een reactie hieronder of in een e-mail sturen naar: contact@spiekmee.nl.

Geen categorie

Quote of the month: Januari 2018

 

 

De afgelopen maanden ben ik bezig geweest met het afronden van mijn leven aan de andere kant van het land. We besloten in de zomer om ons huis te verkopen en ons geluk te gaan beproeven zo’n 115 km verderop. Dit betekende dat de kinderen afscheid moesten gaan nemen van hun school en de opvang, maar ook van hun vriendjes in de straat. Ik moest op mijn beurt afscheid nemen van mijn werk (waar ik ook nog eens nét een contract had gekregen …) en ook van het huis wat ik een aantal jaren echt als ONS huis had gezien. In deze drukke periode leerden wij allemaal hoe het voelt om iets leuk te vinden maar tegelijk ook jammer en helemaal niet leuk (en passent leerde ik hierdoor een nieuw woord: ambivalent).

En nu is hier het nieuwe jaar. 2018. We starten in een nieuwe stad (voor de meesten van ons althans), moeten op zoek naar nieuw werk en de jongens gaan naar een nieuwe school. We moeten alles weer opbouwen.

Gisteravond hadden Manlief en ik even de mogelijkheid om samen door de wijk te lopen waar we nu (tijdelijk) wonen. We realiseerden ons dat we vooruit willen kijken naar de toekomst. Dat we uitkijken naar het voorjaar, om alles te zien groeien zoals wij ook zullen groeien in ons leven hier. Het achterlaten van alles wat bekend was, wat vertrouwd voelde en waar we het echt niet slecht hadden doet ergens pijn en geeft een gevoel van weemoed. Maar er is ook een andere kant van de munt: we gaan met elkaar dit avontuur aan, we gaan hier opnieuw beginnen. Een nieuw hoofdstuk in het boek dat ‘ons leven’  heet. En dat is eigenlijk ook heel mooi!

 

 

Doelen, Favorieten

Postcrossing

In 2012 ben ik gestart met mijn Day Zero project. Hierbij stel je 101 doelen op die je in 1001 dagen moet halen. Eén van deze doelen (je ziet het.. ik heb iets met doelen!) was het verzenden van een x – aantal kaarten via Postcrossing.

 

 

Postcrossing heb ik ooit eens langs zien komen en ik vond het gelijk leuk. Persoonlijk vind ik dat post is leuk om te versturen én om te krijgen en ik was al snel geïnspireerd om hier aan mee te gaan doen. Via Postcrossing krijg je random namen en adressen (wanneer je dit aanvraagt) waar je een kaart naar toe moet sturen. Iemand anders kan jouw adres ook krijgen, waarna jij een kaart zal ontvangen.

Wanneer je een profiel aanmaakt bij Postcrossing, kom je met je profiel en adres in een database. Je kunt aangeven dat je een kaart wilt sturen en dan krijg je uit de database een profiel ‘toegestuurd’ en deze persoon moet je een kaart sturen. Soms geven mensen aan wat voor kaart ze willen ontvangen, sommigen vertellen iets over hun leven en weer anderen hebben juist hele specifieke ‘dont’s!’. Bij elk adres dat je krijgt toegestuurd, krijg je ook een postcard-ID. De ID zet je op de kaart en je kunt een leuke boodschap erop schrijven voor de ontvanger. Op de pagina van Postcrossing moet de kaart geregistreerd worden door de ontvanger. Zodra jouw kaart door de ontvanger is geregistreerd, krijgt iemand anders jouw adres en krijg jij een kaart opgestuurd. Die kun jij weer registreren zodra jij dit ontvangt.

Het leuke is dat je van over de hele wereld kaarten kunt ontvangen. Op de website kun je ook een ‘wall’ bekijken waar alle door jou verzonden én ontvangen kaarten op kunnen staan.

Kaart met alle verzonden en ontvangen kaarten (rood is verzonden, blauw is ontvangen)

Ik heb sinds ik begon 57 kaarten verzonden en 60 ontvangen. Je bepaald zelf wanneer je een adres aanvraagt en hoeveel adressen. Je kunt maximaal 10 kaarten tegelijk in ‘verzending’ hebben. Ik heb de afgelopen 1,5 / 2 jaar eigenlijk niks heb verzonden en ik heb mijn account op inactief laten zetten. Ik heb het nu weer opgepakt omdat ik het miste! Ik wil elke maand een aantal kaarten sturen. Het uitzoeken van allemaal unieke kaarten is al een leuk klusje!

 

mijn ‘wall’ met een deel van de door mij verzonden kaarten.

 

Zoals je kunt zien is er een redelijke variatie in de landen waar ik iets naar toe heb verstuurd of vanuit welk land ik kaarten heb ontvangen. Bij de statistieken op je profiel kun je terug vinden hoeveel kaarten je naar bepaalde landen hebt gestuurd of van waar je van alles ontvangen hebt. Ook kun je terug vinden hoe lang je kaart onderweg is geweest voordat iemand de kaart geregistreerd is. Zo heeft 1 kaart die vanuit de Emiraten kwam er 65 dagen over gedaan om bij mij aan te komen.

 

Landen waar ik kaarten naartoe heb gestuurd
Landen van waaruit ik een kaart heb ontvangen

 

Postcrossing. You either hate it or you love it! Ik vind het persoonlijk ontzettend leuk. Het is afwachten hoe lang je kaart onderwerg is en het is altijd weer spannend uit welk land je nu weer een kaart krijgt!

Had jij al wel eens van Postcrossing gehoord? Sturen jullie ook nog wel eens kaarten aan iemand? Vind je het leuk om kaarten te ontvangen? Laat het achter in een reactie!

 

Doelen, Favorieten

Plan with me: Januari 2018

Enige tijd geleden had Passion Planner een nieuw project op Kickstarter: de eco – style Passion Planner. Het bleek om een booklet – agenda van gerecycled papier met een herbruikbare cover. Omdat ik eigenlijk nog een compleet nieuwe planner had liggen, heb ik lang getwijfeld. De planners zijn niet goedkoop en doordat het vanuit Amerika moet komen, moet je de verzendkosten er ook nog eens bijrekenen.

Ik merkte dat ik de grootte van mijn (bijna) A4 planner toch echt te groot begon te vinden. Het is best een log ding die je niet zomaar even in je tas stopt. De planner die ik in gebruik had heeft geen datum notering: dit moet je er zelf in zetten. Heel handig wanneer je op een onhandig moment in het jaar start met je planner, zoals ik destijds. Hoewel ik echt blij was met mijn planner, bekroop me steeds meer het gevoel dat ik een kleinere wilde. Uiteindelijk ben ik gezwicht en heb ik op Kickstarter mijn nieuwe Passion Planner gekocht.

Ik koos dit keer voor een kleine variant (ongeveer A5 formaat). De herbruikbare hoes vind ik echt een uitkomst, je kunt ze namelijk ook los bestellen waardoor je kunt afwisselen. Ik koos om te beginnen met de Rose Gold Blossom, een zachtroze kleur met een goudtint er doorheen.

 

Mijn nieuwe Passion Planner (prive foto)

 

Mijn planner heeft een aantal weken in de kast gelegen, hij start namelijk op 1 januari 2018. Ik was dan ook lichtelijk enthousiast toen ik er ‘eindelijk’ in kon beginnen. Een nieuwe agenda heeft toch iets speciaals, keer op keer. Enkele afspraken had ik er al een keer met potlood ingeschreven. Waar ik in mijn vorige planner veel met gekleurde pennen werkte, heb ik er nu voor gekozen om met een ‘gewone’ ballpoint te schrijven. Wanneer een taak klaar is of een afspraak is geweest, dan arceer ik het met een gekleurde stift.

Als eerste heb ik weer de Passion Roadmap weer ingevuld. Er staan een aantal van mijn doelen voor 2018 in, maar ook voor 3 jaar en lifetime.

Roadmap

Vervolgens ben ik mijn maandplanning gaan invullen. Welke bijzonderheden kan ik vooraf al in de maand verwerken, bijzondere uitstapjes of afspraken. Ik heb een focus voor deze eerste maand gekozen, die je per week weer verder kunt uitsplitsen.

Maandplanning – deze maand nog niet veel op de planning!

In mijn eerste week van dit jaar heb ik nog niet heel veel kunnen plannen. Zo heb ik momenteel nog geen werk (daarbij is het nog kerstvakantie) en zijn we nog bezig geweest in ons oude huis. Ik heb n.a.v. de ‘quote’ en bijbehorende opdracht een aantal taken voor mijzelf gesteld, die ik deze week wil afronden. Dit heb ik opgeschreven bij ‘Personal To – Do List’. Zo wil ik bijvoorbeeld mijn routines uitschrijven, ik wilde deze blog schrijven en ik wil twee kaarten versturen via PostCrossing (hierover volgt nog een keer een andere blog).

Mijn ‘This Weeks Focus’ ligt deze week op rust pakken (door alle drukte zegt mijn lichaam ‘stop!’) en het afronden bij ons oude huis.

Weekplanning 1e week januari

Deze ‘Plan With Me’ – blog is niet heel uitgebreid, maar ik hoop dat het toch leuk is om te zien hoe ik mijn week in deel en plan. Hoe plan jij je week? Gebruik je een simpele agenda met to – do list of doe je aan bullet journalling? Laat het in een reactie achter, ik vind het leuk om te lezen!