Geen categorie

Terugblik op 2017 en vooruit kijken naar 2018

(illustratie via google)

Het is al weer eind december 2017. Wat is dit jaar voorbij gevlogen! Als de dag van gisteren weet ik nog dat ik een jaar geleden bedacht: in 2017 ga ik het anders doen! Ik bedacht doelen voor mijzelf, dingen die ík belangrijk vond om te doen of te bereiken. Doelen: het valt of staat met of je er achter staat. Alleen als jij er echt voor gaat, zul je je doel bereiken. Een ander zal het niet voor je doen.

In 2017 had ik een lijst van 14 doelen. Niet alles is (helemaal) behaald, maar toch een flink aantal wel en daar ben ik blij mee.  Ik heb een baan met een (jaar) contract gevonden, ik heb 8 boeken gelezen, ben 4 keer naar de bioscoop geweest, heb een klassiek concert bezocht en ik heb 5 musea bezocht. Er stonden zowel persoonlijke als ‘gedeelde’ doelen op. Deze ‘gedeelde’ doelen waren doelen die ik samen met Manlief deel bijvoorbeeld.

Het ging het niet om om álle doelen te halen: het ging er mij om dat ik bewust bezig wilde zijn. Bewust tijd voor mijzelf maken en nemen, nadenken over wat ik nou eigenlijk wil doen in zo’n jaar. Door mijn doelen te verwerken in mijn Passion Planner en er wekelijks te betrekken bij mijn planning heb ik lange tijd veel aandacht besteed aan mijn doelen. Door alle plannen rondom het verhuizen is het na de zomer wat in het slop geraakt. Tijd dus om heb weer op te pakken!

Voor 2018 heb ik opnieuw doelen voor mijzelf opgesteld. Het zijn er meer dan vorig jaar (wow, nóg meer…. haha), maar zeker haalbaar. Ik heb ze nu voor het hele jaar beschreven. In mijn ‘plan met mij’ – blog van begin januari zal ik een aantal van die doelen bewust gaan plannen voor de eerste week, maand en drie maanden van het jaar. Mijn grootste doelen voor mij dit jaar:

  • Een huis kopen wat voldoet aan onze wensen / eisen
  • Mijn energieniveau verhogen  (dit vat een aantal van mijn doelen samen)
  • Een nieuwe baan vinden

Er zit nog een groot doel bij, maar hierover wil ik voorlopig nog niets over kwijt 😉 Dat volgt wellicht over enkele maanden.

Hoe is jullie jaren geweest? Heb je doelen gesteld voor 2017 en er bewust mee gewerkt? Of waren het voornemens waar uiteindelijk weinig of niks mee gedaan is?

Voor 2018: durf doelen op te stellen en hou jezelf er aan! Het is het zo waard!

 

(illustratie via google)

 

 

 

Family, MomLife

Mom – life: de decembermaand (maar dan anders..)

Vanaf begin november begint het bij de kinderen te kriebelen: ze beginnen over Sinterklaas te praten, liedjes te zingen, vragen stellen over Sinterklaas of de Luisterpiet (hoort hij het als ik niet lief voor jou ben mama???). Op dat moment weet ik: ok.. het gaat beginnen! De decembermaand komt dichterbij. Er komen voorstukjes van Het Sinterklaasjournaal op tv, er komen reclames voorbij met Sint en Piet, een nieuwe Sinterklaasfilm waar reclame voor gemaakt.

(afbeelding: google)

Dit jaar viel Sint Maarten op een zaterdag wat betekende dat Sinterklaas niet op 12 november in het land kwam zoals vorig jaar, maar pas op 18 november. He bah, wat naar (hoor je het sarcasme?). De kinderen zaten er klaar voor en we hebben met plezier gekeken naar hoe Sint samen met zijn Pieten (en zijn andere helpers ….) aankwamen in Friesland. De (kartonnen) open haard werd opgezet en natuurlijk moesten we onze schoen zetten. Ze hebben er van genoten!

December, het is een drukke maar ook erg gezellige maand. Het ademt een en al sfeer (op die Pieten discussie na dan), maar toch voelt het deze maand anders dan de andere december maanden die hier aan vooraf zijn gegaan. Na de drukke weken voorafgaand aan Pakjesavond en het vertrek van Sint zet ik normaal een kerstboom in huis om die heerlijke Kerst – sfeer in huis te krijgen. Dit jaar niet: geen kerstboom, geen accessoires, geen frutsels en dingen. Ons leven staat de drie laatste weken van dit jaar in het teken van een operatie van Manlief, afronden op mijn werk, afscheidsfeestjes en verhuizen. Op een deur hangt een aftelkalender tot het moment dat we met elkaar de laatste nacht hier in ons eigen huis slapen. Elke dag wordt er een kruis gezet door de dag die is geweest en worden alle vakjes nog even na geteld. Ja het is echt nog X nachtjes slapen tot we gaan verhuizen.

 

Aftellen tot het laatste nachtje..

 

Als ouder wil je graag dat het goed gaat met je kinderen en kijk jij soms meer op tegen veranderingen dan dat zij doen. Zoon #2 heeft er ogenschijnlijk wel zin in. Het lijkt nog niet helemaal door te dringen dat hij, wanneer hij hier die laatste dag weg gaat, niet meer terug komt in dit huis of zijn school. Hij vraagt af en toe wat er en niet mee gaat naar onze tijdelijke woonplek en wat naar de opslag gaat. Zoon #1 heeft er iets meer moeite mee, hij is natuurlijk ook iets ouder. Hij beseft dat hij zijn vertrouwde huis, straat, school, klas en en vriendjes achter moet laten. Gisteravond vroeg hij me weer over zijn spullen: mag dit wel mee en dat ook? Ja maar, als we gaan verhuizen, waar gaat dit dan heen? Voor de zoveelste keer legde ik rustig uit hoe de komende tijd eruit gaat zien en geef geduldig antwoord op zijn vragen. Als het voor mij al spannend is, terwijl ik het kan bevatten, hoe moet het voor hem dan wel niet zijn?

Bij zoon #1 is het ook te merken aan zijn gedrag. Hij heeft thuis meer boze buien, huilt sneller en is moe. Iets wat ‘normaal’ in december zo vlak voor de kerstvakantie altijd wel gebeurd, maar het is anders. ’s Avonds komt hij wat vaker zijn bed uit en dan wil hij nog wat vragen of knuffelen. Ik zie aan zijn gezicht en in zijn ogen dat zijn hoofd overuren draait. We verhuizen tijdelijk naar een zeer bekende plek, dus hopelijk is het een beetje een zachte landing. Daar staat wél een kerstboom, hangt hun eigen kerstverlichting op hun kamertjes al klaar (verrassing!) en al hun speelgoed, knuffels en kleding gaat mee. De dagen die daarop volgen zullen in het teken staan van alle spulletjes een plekje geven, genieten en samen zijn met familie.

 

(afbeelding: Pinterest)

 

Deze maand, waarin ik zelf ook dingen moet afronden en afsluiten waar ik om geef, merk ik dat ik er meer dan ooit voor mijn gezin moet en wil zijn. Een ieder van ons heeft zijn gedachten over het verlaten van dit huis, het afsluiten, het hele avontuur, het verhuizen. Ik moet er zijn voor vragen, voor een knuffel, voor die schouder om op te huilen als het teveel wordt. Onze kinderen volgen ons deze weg in, onze toekomst tegemoet. Tijd voor nieuwe plannen, nieuwe dromen, een nieuw leven.

December 2017. Gewoon een maand, gewoon december. Maar dan net even anders.

Favorieten

A Must Read: ‘Het Vlindereiland’

Wanneer ik op vakantie ga, probeer ik altijd een nieuw boek mee te nemen. Het is dan mijn bedoeling deze in de vakantie uit te lezen. Hoewel ik sinds enkele jaren een e-reader heb en daar met veel plezier op lees, had ik dit keer weer een fysiek boek mee in mijn tas. Toen ik het boek voor het eerst onder ogen kreeg, pakte de cover gelijk mijn aandacht.

Op het cover prijkt een tak van een orchidee en een verdwaalde vlinder die, hoewel het bij de titel past, achteraf op de cover geplaatst lijkt. Wanneer je echter door het boek bladert, zie je de vlinder overal terug komen en is het alles behalve misplaatst! De trap die ook zichtbaar is op de cover en op lijkt te gaan in de mist maakte dat ik het mysterie van ‘Het Vlindereiland’ wilde gaan ontdekken.

 

 

‘Het Vlindereiland’ is geschreven door Corina Bomann (1974). Corina woont een deel van het jaar op het Duitse platteland waar ze in alle rust aan haar boeken kan werken. Het andere deel van het jaar woont ze in Berlijn, waar dit boek zich ook voor een klein deel af speelt. ‘Het Vlindereiland’ is een roman die in mijn ogen geschreven is voor de die – hard romanticus die houdt van mysterie en onvervalste romantiek die er soms dik bovenop ligt. Een boek om bij weg te dromen!

Het boek gaat over een Engels – Duitse advocate in een stilgevallen huwelijk, die na de dood van haar tante voor zichzelf kiest. Ze besluit de laatste wens van haar tante, het ontrafelen van het familiegeheim van de Tremaynes, ten uitvoer te brengen. Ondanks het verdriet om het verlies van haar tante, stort Diana zich op de aanwijzingen die één voor één op haar pad komen. Hierbij wordt ze bijgestaan door de trouwe butler van haar tante, Mr. Green, die haar precies op de juiste momenten weer ergens op wijst of stuurt.

Wanneer Diana een palmblad vindt, besluit ze contact op te nemen met een oud studiegenoot. Hij is stomverbaasd als hij het blad ziet en helpt haar verder op weg door een vriend van hem in te schakelen die Colombo (Sri Lanka) woont. Nadat ze in haar zoektocht vastloopt in Engeland besluit ze naar Colombo te gaan en gaat ze samen met Jonathan Singh op zoek naar het familie geheim van de Richard Tremayne.

In flashbacks naar 1887 maak je kennis met Grace, Victoria en hun ouders Richard en Claudia Tremayne. De zusjes zijn door het noodlot met hun familie naar Colombo verhuisd en moeten wennen aan het leven dat zo verschilt van hun leven in Londen. Een van de zussen wordt verliefd op een van de slaven op de theeplantage van haar vader en je voelt de liefde tussen hen opbloeien.

” ‘Wat betekent Vannattupücci eigenlijk?’ vroeg ze Vikrama voor hij in kon gaan op wat ze gezegd had. ‘Dat is toch een woord uit uw moedertaal?’  ” 

Ogenschijnlijk twee los van elkaar staande verhalen die uiteindelijk onwaarschijnlijk mooi samen komen in het geheim van ‘Het Vlindereiland’.

Van Duitsland en het Engeland tot de tropische theeplantages op Sri Lanka, dit boek neemt je mee de hele wereld over en je lijkt zelf mee te zoeken naar het familie geheim van de Tremaynes, alsof je naast Diana staat in haar zoektocht. Een prachtig boek, dat je soms tot tranen roert en waarvan je de emoties van de hoofdpersonages door de wijze waarop Corina Bomann ze beschrijft, bijna zelf kan voelen. Als het je gegrepen heeft, laat het je niet meer los!

 

 

Dit boek heb ik via via de gekregen, dit blog is niet gesponsord. 

Doelen, Family, Leven

Life is what happens .. (While you were making other plans… )

Soms gebeuren er dingen die je leven even helemaal op de kop zetten. In de zomervakantie zat ik vol plannen voor SpiekMee… Hele planningen, opzetjes voor blogs, ideeën voor de toekomst. Vol energie voor en vol van Spiek Mee.

In diezelfde zomervakantie gebeurde iets waar Manlief en ik totaal niet op voorbereid waren en wat ons ontzettend veel hoofdbrekers, slapeloze nachten en eindeloze gesprekken bracht. In het begin van 2017 begonnen wij ons te oriënteren om ons huis te gaan verbouwen. Dit kostte zo belachelijk veel geld, dat we ons plan in de ijskast zette onder het mom van ‘nog even hard doorsparen en een paar jaar wachten’. In de zomervakantie sijpelde weer (deze gedachte heeft veel vaker gespeeld) de gedachte door ons hoofd om te verhuizen in plaats van verbouwen. In onze regio zit de huizenmarkt in de lift, dus we dachten we gaan eens kijken. Het huis verkopen, dat geloven we wel na het zien van verkopen in onze wijk, maar opnieuw iets kopen? In onze eigen regio blijkt verhuizen voor ons niet haalbaar. We verkopen ons eigen huis misschien wel lekker, maar we moeten ook in een keiharde markt iets nieuws kopen. Het geld wat het ons zou kosten, hebben we er niet voor over voor wat we ‘meer’ krijgen dan dit huis.

Ruim de helft van onze vakantie is opgegaan aan Funda, gesprekken, ideetjes uitwisselen, bedenken wat we niet willen en vooral wat wel. Het idee om naar de andere kant van het land te verhuizen is die week geboren. Terug naar mijn roots, mijn familie woont daar, ik ben er opgegroeid. Na twaalf jaar weer terug naar waar ik vandaan kom. En niet eens omdat ik dat per se wilde (wat veel mensen toch lijken te denken … ), maar voor de toekomst van ons gezin, de dromen van Manlief en mijn eigen dromen en doelen.

Ons vorige huis hebben we met verlies moeten verkopen, wat een harde financiële les is geweest. We hebben hard gevochten en gewerkt en hebben ons er weer bovenop gekregen. Eén ding stond dan ook als een paal boven water: we gaan éérst verkopen voor we iets nieuws kopen. Vanuit onze woonplaats steeds heen en weer rijden naar de andere kant van het land voor bezichtigingen, dat is voor ons geen haalbare kaart. De oplossing lag voor ons in een tijdelijke woonplek, van waaruit we verder kunnen zoeken naar een nieuw huis. Die tijdelijke woonplek hadden we al snel gevonden en dus kon ons huis in de verkoop!

Drie weekenden lang hebben we met 8 man hard gewerkt om ons huis ‘verkoop klaar’ te krijgen. Een opslag vol gezet met spullen die we voorlopig niet nodig dachten te hebben, muren geverfd, andere bank gekocht (ja echt!) en prachtige foto’s  laten maken. Daarna zouden we even rust hebben. Dáchten we. Fouter konden we niet zitten. 5 dagen lang bezichtigingen: 5 keer je huis tip – top in orde houden: schoon, opgeruimd, lekkere koekjes, koffie die klaar staat, mooie verse bloemen. Wat een stress, te bizar hoe stressvol dat is. En dan te bedenken dat er ook nog twee kinderen in huis wonen. We hebben de bezichtigingen overleefd en binnen 1,5 week was ons huis verkocht. De opluchting was enorm en toen konden we ons echt gaan richten op het afronden hier en het verhuizen naar daar.

En zo gebeurde het dat mijn leven ineens een andere richting op bleek te gaan. De focus verschoof van mijn doelen (onder andere dit blog) naar het verkopen en verhuizen. In de afgelopen 3 maanden heb ik in mijn hoofd niet of nauwelijks tijd gehad voor Spiek Mee. Het deed me pijn: dit is mijn droom, ik wil hier echt iets van maken! Ik heb zat ideeën voor blogs, maar ik kon geen rust en tijd vinden om te schrijven.

Nu, begin december, heb ik eindelijk weer ruimte en tijd om te schrijven. Ik heb weer de rust om jullie een kijkje in mijn leven gunnen, op mijn manier, met mijn schrijven. Graag neem ik jullie mee in de komende maanden. Spiek mee tijdens onze verhuizing, de start in een nieuwe stad en een compleet nieuw jaar. Het nieuwe jaar dat ik vol goede voornemens en doelen start (hierover later meer).

Ik heb één ding wel geleerd de laatste maanden: Life is what happens, while you’re busy making other plans!