Family, MomLife

Momlife: Moederdag

Elk jaar kort voor de meivakantie begint het al. “Mama… we zijn op school iets aan het maken voor jou! Je mag de klas niet meer in!”.

Op dat moment weet je: Moederdag komt er weer aan.

Dit jaar was net als alle jaren. De kinderen begonnen er al weer vaak over. Op de kalender moest geschreven worden wanneer het moederdag was, dan konden ze aftellen. Papa werd geraadpleegd: we moeten ontbijt maken voor mama! Al snel bedachten ze allerlei lekkere dingen, maar toen ineens bedacht zoon nr.1 dat mama veel van die dingen niet mag eten! Dat was even een domper…

Na een paar minuten teleurstelling en nadenken zei zoon nr. 2: “Maar mama mag wel ei! En thee.. en nootjes. En en …. yoghurt!”.

Op ‘the night before’ appte ik mijn man nog even wat ideeën voor mijn ontbijt en vroeg of ik hem de volgende ochtend moest wakker maken of zo. Het is niet dat het hem niet interesseert of dat hij zo’n sufferd is, maar hij dénkt er gewoon niet aan. Het is serieus geen onwil en ik neem het hem dan ook niet meer kwalijk.

 

 

De nacht kwam en ging en om 7u hoorde ik jongens naar beneden gaan. Ik viel weer in slaap en schrok een uurtje later wakker toen zoon nr. 1 de deur naar de gang redelijk subtiel (ahum…) open deed en hardop zei: ‘ooohhh hoe lang duurt het nog voor we ontbijt kunnen maken voor mama?!’ Heb manlief toen toch maar even aangestoten..

Hoe geweldig als je ze in de keuken dan hoort rommelen. En dan ook nog ‘ssst mama slaapt!’.  Nou nee schatten mama sliep al lang niet meer. Op afstand meegenietend van alles wat zich beneden in de keuken afspeelde.

Voeten op de krakende trap, sluipen op de overloop en daar kwamen ze de slaapkamer in met z’n drietjes. Twee prachtige kado’s, dikke knuffels en een theeblad met mijn ontbijt.

En dat is dan toch ook het allerbelangrijkste. Mijn twee kleine kerels die met glimmende ogen van trots bij me op bed klimmen en me overladen met hun liefde. Mijn moederdag was er toen één om nooit te vergeten.

Oh en manlief.. manlief heeft me verrast! Een prachtige kaart werd bezorgd die middag met de meest lieve tekst uit de grond van zijn hart. Nope, die dag kon niet meer stuk!

Doelen, Leven

Doelen

Iedereen kent het wel: goede voornemens voor het nieuwe jaar. Elk jaar weer bedenken we iets wat we ‘dit jaar toch echt gaan volhouden’ om vervolgens na een paar dagen, weken of zelfs maanden weer vervallen in onze oude gewoontes en zetten we de goede voornemens weer in de ijskast tot december van het jaar. Ook ik had goede voornemens, maar ik ben het in 2017 anders gaan aanpakken. Mijn goede voornemens werden dit jaar doelen waar ik heel bewust aan ben gaan werken.

Het liep tegen eind november 2016 toen ik voor het eerst begon na te denken over 2017. Eind december zou ik mijn laatste opdracht inleveren waarna ik (hopelijk) klaar zou met mijn opleiding. Ik bedacht een aantal dingen die ik graag zou willen: een nieuwe vaste baan, meer tijd voor mijzelf maken (me – time) en beter voor mijzelf zorgen. In de maand die volgde merkte ik dat die goede voornemens voor 2017 al weer begonnen te vervagen en dat ik dat vervelend vond. Ik wilde mijn doelen volhouden en het anders gaan aanpakken.

Ik begon met een mind – map waar ik alles op schreef wat ik zou willen bereiken. Het waren veelal simpele dingen zoals minimaal 4 keer naar de bioscoop (desnoods alleen) maar ook best lastige doelen: positiever denken. Sommigen oppervlakkig, anderen behoorlijk gewichtig, maar dat is ok: het zijn ten slotte mijn persoonlijke doelen.

 

Mijn mind-map

Voor ik het wist stonden er 14 doelen op papier. Enkele doelen zijn (of waren) op korte termijn haalbaar, anderen zullen meer tijd in beslag nemen. Eén van de doelen is het bijhouden van een ‘bijna-elke-dagboek’. Niet te verwarren met een dagboek. De druk om elke dag te ‘moeten’ schrijven in mijn dagboek heeft in het verleden gezorgd dat ik gedemotiveerd raakte en het bijltje er keer op keer bij neer gooide. Door er een andere lading aan te geven (elke dag is echt niet nodig), maakt de druk om welke dag te schrijven minder en na 4 maanden kan ik zeggen dat ik er nog steeds met regelmaat in schrijf en ik mezelf niet veroordeel als ik een dag, week of paar weken niet schrijf.

 

Het ‘bijna-elke-dagboek’, een simpele zwart notebook, maar werkt fijn met het lintje.

Voor een aantal doelen heb ik heel bewust vooraf data gepland en in mijn agenda gezet: dan ontkom ik er niet aan ze regelmatig onder ogen te  komen.

Enkele doelen heb ik bereikt en weer anderen raakten toch wat in het slop. Dat is ook niet erg, dat hoort erbij. Maar het met regelmaat weer verdiepen in mijn doelen en beseffen waarom ik dit doe, maakt dat ik mijn focus weer terug kan leggen bij dat wat ik graag wil bereiken. Vol goede moed ga ik weer verder en dat voelt goed! Eindelijk heb ik het gevoel dat ik mijn doelen dit jaar eens ga halen!

Geen categorie

Spiek mee

Zittend aan onze tafel met mijn laptop voor me, zie ik links van me een raam. Er loopt er iemand voorbij en als ik kijk, kruisen onze blikken elkaar vluchtig. De persoon kijkt snel weg. Beschaamd? Betrapt omdat zijn blik door het raam mijn leven in keek? Of juist nieuwsgierig en verwonderd?

We kennen het allemaal, we doen het allemaal. Lopend door de straten langs huizen met grote of kleine ramen, je kunt het bijna niet tegenhouden: je spiekt eventjes naar binnen. Eén moment maak je deel uit van de situatie achter het raam. De ruzie, het knuffelen, het samen zijn of juist de eenzaamheid.

En nu sta je voor mijn raam. Het raam waar geen gordijn voor hangt, waar je glashelder naar binnen kunt kijken. Welkom bij mijn raam. Welkom bij mijn mooie momenten, mijn mindere momenten, mijn lelijke momenten. Het lachen, het huilen, de serieuze gesprekken. Welkom bij alle gekheid, alle creativiteit en alles wat er gaande is.

Welkom in mijn leven.

Spiek je mee?